Eigenlijk ben ik altijd al geinteresseerd geweest in voetbal. De ene keer wat meer dan de andere keer. Ik ben ook niet iemand die elke wedstrijd bekijkt, maar ik wil wel altijd de uitslagen weten. Even op teletekst kijken wat AZ heeft gedaan van het weekend, heeft Feyenoord gewonnen? In de klas een praatje, meestal met de jongens, hoe slecht de scheidsrechter wel niet was, of hoe mooi doelpunt er wel niet was gemaakt. Natuurlijk meegedaan met het voetbalpoultje op school en een poultje gemaakt met de kinderen in de klas. Vrijdag is het WK begonnen, vrijdag niets van gezien, wegens het onwijsgezellige moorddiner. Helemaal niet erg, een korte samenvatting is soms nog wel beter, maar….
Gisteren had ik mij, met zeer goed gezelschap, op de bank genesteld om naar de wedstrijd Trinidad-Zweden te kijken. Lekker hapje, wat te drinken. Tot zomaar, er gebeurde niets geks, katten lagen op de grond, konijn zat in zijn kooi, de televisie op sneeuw sprong. Even voor de wedstrijd. Eerst ga je nog twijfelen, ligt het aan de televisie, maar nee, ik had ook geen internet meer. Gelukkig lag het niet aan mij en had ik na een uur weer beeld. De eerste helft gemist, jammer, maar helaas. Er zijn ergere dingen toch? Zolang het vandaag maar niet gebeurt, want de wedstrijd van Nederland wil ik natuurlijk wel helemaal zien.

Al heel lang willen doen en nu gaat het morgen dan toch echt gebeuren, een moordspel diner.
Samen met een tiental collega’s ga ik morgen een interactief detectievespel spelen. Een spel die op mijn lijf is geschreven. Het is een combinatie van aandachtig luisteren, leugens ontdekken, listen ontrafelen, complotten ontmantelen en subtiel denkwerk.
Iedereen krijgt bij aankomst een rol, van bijgelovige pater tot vrije seksuoloog. Maar de vraag blijft natuurlijk wie heeft de moord gepleegd?
Nu hoop ik dat ik niet diegene ben, anders kan ik nog niets ontrafelen.

Een regenboog, regen en zonneschijn, twee dingen die eigenlijk niet samengaan.

Gister was het een dag van tegenstrijdigheden. Binnen 15 minuten werd er twee keer gebeld. Het eerste bericht was vrolijk, mijn neef gaat trouwen! Geluk en  vreugde.

Het tweede bericht was verdrietig, mijn oom heeft een herseninfarct gehad en ligt in het ziekenhuis. Twee dingen die je niet dagelijks meemaakt en die zo ver uit elkaar liggen. Moeilijk te bevatten en dat binnen 15 minuten. Wat zit de wereld soms toch raar in elkaar!

Lieve Lucette,

nog elke dag ben je bij ons!

Als kind had ik een vriend waarmee ik alles deed.
Als hij begon te vechten dan vocht ik met hem mee.
En als ik in het water sprong dook hij erachteraan,
een mooiere vriendschap kon er in mijn ogen niet bestaan.
Totdat hij verhuisde naar een andere stad,
ik heb als ik het goed heb nog een kaart van hem gehad.

Download Vriendschap.wma

Gisteren ben ik bij mijn favoriete neef op verjaardag geweest. Hij is 21 geworden en dat is natuurlijk een mijlpijl. Helaas voor mij, woont hij tegenwoordig aan de andere kant van het land. Meer dan 2 uur rijden is toch wel een heel eind, vooral over de drukke A2.Ik ging daar rond zessen weer weg en natuurlijk wist ik, op dat moment dat ik om 20.00 uur op de snelweg zou zijn. Al weken heb ik het met de kinderen over de 2de wereldoorlog, we hebben het over 4 mei gehad en de 2 minuten stilte die daarbij horen. Natuurlijk houd ik ook 2 minuten stilte, maar nu zou ik op de snelweg zitten. Vroeger parkeerden mensen hun auto gewoon op de vluchtstrook, maar nu hoorde je constant op de radio en via de informatieborden dat je een parkeerplek moest zoeken. Logisch, maar na 2 uur in de auto zitten en dan op zoek gaan naar een parkeerplaats is toch een ander verhaal, ik wilde naar huis. Ik zou toch wel stil zijn, zat namelijk alleen in de auto, de radio zou 2 minuten zwijgen, dus waarom zou ik niet gewoon doorrijden? Zulke gedachten schoten er door mijn hoofd. Even voor 8 uur reed ik langs een benzinepomp op de A7, toch heb ik de afslag genomen, heb mijn auto daar neergezet en ben de 2 minuten bewust stilgeweest. Het voelde goed. En wat nog veel beter voelde was dat er 2 minuten later zo’n 30 auto’s tegelijkertijd weer wegreden. In een file de snelweg weer op, allemaal mensen die het toch allemaal konden opbrengen om even stil te staan bij de oorlogsslachtoffers. Het was een goed gevoel om dit te zien!

Elk jaar komt het weer terug, de lessen sexuele voorlichting. Niet dat het verplicht is, maar rond deze tijd komen de kinderen altijd met heel veel vragen. Waarom nu juist deze tijd? Het zijn natuurlijk pubers. De cito is achter de rug, de zon gaat schijnen, er springen weer lammetjes in het rond. De meeste meiden worden in groep 8 ongesteld en de jongens vragen je de oren van het hoofd. Elk jaar neem ik er wel de tijd voor, want ik vind het altijd zo grappig. Ze zijn nu op een punt dat ze nog zo onbevangen zijn. Ze vinden alles vreemd, vies, maar tegelijker tijd ook heel spannend. Door er gewoon en open over te praten merk je dat ze mij ook van alles durven te vragen. Waarom word je ongesteld, doet dat zeer? Raakt sperma wel eens op, waarom moet een piemel stijf zijn wanneer je gaat vrijen, hoe merk je dat je klaarkomt. En wat dan vooral erg leuk is, zijn de antwoorden die ze dan zelf verzinnen. Een man weet bijvoorbeeld dat hij klaarkomt, als de vrouw gilt.
Ik probeer ze natuurlijk vooral duidelijk te maken dat het belangrijk is dat ze niets tegen hun zin moeten doen en dat het vooral veilig moet gebeuren. En juist door de openheid, hoop ik dat ze nog eens terug zullen denken aan de ‘wijze’ lessen van de juf!

Vandaag had ik een druk dagje met de kinderen! Vanmorgen moesten ze eerst de jaarlijkse vliegenbosloop rennen. Dit wordt elk jaar gedaan, de meeste kinderen uit groep 8 doen er 15 tot 25 minuten over! Hoewel ze van te voren niet enthousiast waren, hebben ze het toch erg goed gedaan. Laat ik het zo zeggen, ik doe ze het niet na. Daarna douchen en eten en toen op weg naar de boerderij. Gisteren een hele lessenserie gedaan over de melkveehouderij. En vandaag zijn we opgehaald door een bus en netjes bij de boerderij afgezet. Daar zijn we bijna 2,5 uur geweest. We hebben heel wat afgelachen, sommige kinderen is van alles wijs te maken. De bruine koe is voor de chocolademelk, het weiland is het voetbalveld, de bijna witte koe is de koe van de karnemelk. Boter, kaas en eieren maak je van melk. Lachen, gieren, brullen, maar wat mij vooral op viel was dat de kinderen na de les van gisteren toch veel vragen van de boerin konden beantwoorden. Ze waren ook heel enthousiast en wilde allerlei dingen weten, ze bleven maar vragen stellen. Ik kreeg zelfs een compliment van de boerin, ze vond de kinderen echt super! Altijd leuk om te horen.Natuurlijk gingen er ook een paar dingen mis, een kind had een hele erge migraine aanval, twee keer heeft hij een plastic tas vol gekotst. Gelukkig knapte hij halverwege alweer wat op. Iemand scheurde uit zijn broek en bijna iedereen had smerige schoenen. Maar ach, we hebben wel allemaal genoten!

Hoewel ik laatst nog zo trots was dat ik een boekwinkel uit kon lopen zonder een boek te kopen, is het van de week toch misgegaan. Of nou ja misgegaan, ik ben mijn boekje te buiten gegaan. Gelukkig had ik nog een aantal boekenbonnen, dus de schade viel mee. Dit zijn mijn nieuwe aanwinsten.

Erg handig! Heb er al heel wat lekkere recepten uitgehaald.

Dit boek wilde ik al heel lang hebben en hij was nu voor de helft van de prijs, dus die kon ik niet laten liggen.
Wanneer je deel 1 hebt, wil je natuurlijk ook deel 2 hebben.

Altijd goed!

Veel goede verhalen over gehoord, dit is trouwens een leuke link.

Ik geloof dat ik de komende tijd nog wel even zoet ben met lezen! Niet dat ik dat erg vind.

Gisteren was de dag van de indrukwekkende film. Twee films die totaal niet met elkaar te vergelijken zijn. Twee films waar je niet vrolijk van wordt en toch kijk je ze.Gisteren in de klas heb ik Schindler’s list gekeken. Vaste prik in groep 8. Eigenlijk vind ik hem erg zwaar voor sommige kinderen, maar toch vind ik het ook belangrijk dat ze zien wat er is gebeurd. Deze film heb ik al zo vaak gezien en toch blijft hij indrukwekkend. Je wordt er stil van. Elke keer zie je weer wat anders. Elk jaar komen er andere vragen. Gisteravond heb ik naar de film Simon gekeken. Cees Geel speelt Simon. Simon heeft kanker. Eigenlijk wilde ik deze film al heel lang zien. Van het weekend zag ik hem bij Patrick in de kast staan. Ik heb hem geleend en hem dus gisteravond gekeken. Pfff, hij maakte erg veel indruk op mij. Een Nederlandse film, dus dan weet je het wel, sex, drugs en een homo huwelijk, maar kom op het speelt zich af in Amsterdam, dan kom je daar natuurlijk ook niet onderuit. Veel humor, gelukkig, want herinneringen kwamen boven, hierdoor toch nog redelijk vaak een lach door mijn tranen heen. Een paar jaar geleden zou ik er misschien wel anders naar gekeken hebben. Maar toch kan ik zeggen, zeer indrukwekkend!